Αριθμός 115/2026
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Z’ Ποινικό Τμήμα
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Αγάπη Τζουλιαδάκη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνα Νάκου, Σπυρίδωνα Κουτσοχρήστο, Διονυσία Νίκα και Γεώργιο Μικρούδη – Εισηγητή, Αρεοπαγίτες.
Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 3 Δεκεμβρίου 2025, με την παρουσία του Αντεισαγγελέως του Αρείου Πάγου Γεωργίου Καντζίδη (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Σ. Τ., για να δικάσει την αίτηση του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, περί αναιρέσεως της 127/2025 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Θεσσαλονίκης.
Με κατηγορούμενο τον Ι. Τ. του Γ., ήδη κρατούμενος στο Σωφρονιστικό Κατάστημα Θεσσαλονίκης, ο οποίος δεν εμφανίσθηκε. Με υποστηρίζοντες την κατηγορία: 1) Β. Μ. του Α. και 2) Α. Τ. του Μ., κατοίκους …, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο Αριστέα – Φανουρία Σωτηροπούλου.
Το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Θεσσαλονίκης, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ’ αυτή, και ο αναιρεσείων Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, Κ. Σ., ζητά τώρα την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 9/5/2025 αίτησή του, η οποία ασκήθηκε ενώπιον της Γραμματέως του Ποινικού Τμήματος του Αρείου Πάγου, Δ. Χ., και έλαβε αριθμό 25/2025 και καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό …/2025.
Αφού άκουσε Τoν Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να γίνει δεκτή η έκθεση αναίρεσης.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Η κρινομένη από 9-5-2025 (25/2025) αίτηση αναίρεσης, την οποία άσκησε ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου με δήλωσή στη γραμματέα του Ποινικού Τμήματος αυτού του Δικαστηρίου, στρέφεται κατά της υπ’ αριθμ. 127/2025 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Θεσσαλονίκης (δυνάμει της οποίος ο κατηγορούμενος καταδικάστηκε σε συνολική ποινή καθείρξεως 12 ετών και 5 μηνών), κατά το σκέλος που το παραπάνω (πρωτοβάθμιο) δικαστήριο χορήγησε στον κατηγορούμενο Ι. Τ. η ελαφρυντική περίσταση του άρθρου 84 παρ. 2 Ε’ του ΠΚ, επικαλούμενος ως λόγο αναίρεσης, την εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή της παραπάνω ουσιαστικής ποινικής διάταξης και την έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας (άρθρο 510 παρ.1 περ. Δ’ και Ε’ ΚΠοινΔ). Η ως άνω αίτηση αναίρεσης ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρα 473 παρ. 3, 505 παρ. 2 εδ. α’, 507 και 168 παρ. 1 ΚΠΔ), καθ’ όσον η προσβαλλόμενη απόφαση καταχωρήθηκε καθαρογεγραμμένη στο ειδικό βιβλίο (άρθρου 473 ΚΠοινΔ) στις 11-4-2025 και, όπως προαναφέρθηκε, η κρινομένη αίτηση αναίρεσης ασκήθηκε στις 9-5-2025 (ήτοι εντός της προθεσμίας του άρθρου 507 ΚΠοινΔ). Επομένως πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων αναιρέσεως, ερήμην του κατηγορουμένου, ο οποίος δεν εμφανίστηκε ούτε εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο, αν και (όπως προκύπτει από το από 3-6-2025 αποδεικτικό επιδόσεως του Γραμματέα ΣΚ Θεσ/νίκης Θ. Γ.) κλητεύθηκε νομίμως και εμπροθέσμως να παρασταθεί κατά την αρχική δικάσιμο της 8/10/2025, οπότε η συζήτηση της υποθέσεως αναβλήθηκε κατόπιν αιτήματος του για τη δικάσιμο που αναφέρεται στην αρχή της παρούσης (βλ. 1208/2025 αναβλητική απόφαση του Δικαστηρίου τούτου), στην οποία εκείνος όφειλε να εμφανιστεί χωρίς νέα κλήτευση (άρθρο 515 παρ. 1 ΚΠοινΔ).
Από το συνδυασμό των άρθρων 505§2 και 507 ΚΠοινΔ προκύπτει ότι ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου μπορεί να ζητήσει την αναίρεση οποιασδήποτε απόφασης, αθωωτικής ή καταδικαστικής, για όλους τους λόγους του άρθρου 510§1 ΚΠοινΔ (ΑΠ 1342/2024).
Περαιτέρω, λόγο αναίρεσης της απόφασης συνιστά, κατά το άρθρο 510 παρ.1 στ. Ε’ του ΚΠοινΔ, και η εσφαλμένη ερμηνεία ή εφαρμογή ουσιαστικής ποινικής διάταξης. Εσφαλμένη ερμηνεία υπάρχει, όταν το δικαστήριο αποδίδει στο νόμο διαφορετική έννοια από εκείνη που πραγματικά έχει, ενώ εσφαλμένη εφαρμογή, όταν το δικαστήριο, χωρίς να παρερμηνεύει το νόμο, δεν υπήγαγε ορθά τα πραγματικά περιστατικά, που δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν, στη διάταξη που εφαρμόσθηκε. Ως ελαφρυντικές περιστάσεις κατά το άρθρο 84 παρ.2 ΠΚ θεωρείται και (ε) ε) το ότι ο υπαίτιος συμπεριφέρθηκε καλά για σχετικά μεγάλο διάστημα μετά την πράξη του, ακόμα και κατά την κράτησή του. Για τη θεμελίωση της ελαφρυντικής περίστασης από το άρθρο 84 παρ. 2ε ΠΚ πρέπει η συμπεριφορά του υπαιτίου να είναι θετική και επωφελής για σχετικά μεγάλο χρονικό διάστημα μετά την πράξη και να αναφέρονται πραγματικά περιστατικά δηλωτικά της αρμονικής κοινωνικής συμβίωσης του δράστη. Η αναγνώριση δηλαδή της ελαφρυντικής περίστασης του άρθρου 84 παρ. 2 ε ΠΚ, προϋποθέτει επίκληση και απόδειξη θετικής ατομικής και κοινωνικής συμπεριφοράς του υπαιτίου, με κριτήριο τη στάση του μέσου συνετού και νομοταγούς πολίτη, για σχετικά μεγάλο χρονικό διάστημα μετά την πράξη, ως αποτέλεσμα πραγματικής επίγνωσης από αυτόν των συνεπειών της πράξης του και σταθερού εναρμονισμού του προς τις επιταγές της έννομης τάξης, διότι τότε μόνο η επιλογή του αυτή μαρτυρεί την πραγματική του διάθεση και ενέχει σοβαρή στάση για τη βελτιωμένη και χωρίς παραπτώματα διαβίωση του για την οποία και πρέπει να επιβραβευθεί. Και τούτο διότι κατά την αληθή έννοια της διάταξης αυτής, η εν λόγω ελαφρυντική περίσταση νοείται ότι συντρέχει στο πρόσωπο του δράστη εκείνου, ο οποίος πράγματι μεταστράφηκε ηθικά και ψυχικά, έχοντας αντιληφθεί τις συνέπειες της αξιόποινης πράξης του με την αποχή του μετά ταύτα από οιασδήποτε φύσης επιλήψιμη ενέργεια και εγκληματική εκδήλωση (ΑΠ 430/2023).
Στην προκειμένη περίπτωση με την προσβαλλομένη απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Θεσσαλονίκης καταδικάστηκε ο κατηγορούμενος Ι. Τ. σε συνολική ποινή καθείρξεως 12 ετών και 5 μηνών για τις πράξεις: α) της επικίνδυνης οδήγησης υπό την επήρεια οινοπνεύματος και με επικίνδυνους ελιγμούς, που είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο και τη βαριά σωματική βλάβη άλλου, β) της εγκαταλείψεως τόπου τροχαίου ατυχήματος με πρόκληση θανάτου και σωματικών βλαβών. Ειδικότερα το παραπάνω πρωτοβάθμιο δικαστήριο κήρυξε τον κατηγορούμενο ένοχο του ότι: “Α. Στον παρακάτω αναφερόμενο τόπο και χρόνο, κατά τη συγκοινωνία στους δρόμους οδηγούσε όχημα, μολονότι δεν ήταν σε θέση να το πράξει με ασφάλεια εξαιτίας της κατανάλωσης οινοπνεύματος, παράλληλα δε προέβη και σε επικίνδυνους ελιγμούς, από την πράξη του δε αυτή μπορούσε να προκύψει κίνδυνος για άνθρωπο και, συγχρόνως, είχε ως αποτέλεσμα τόσο το θάνατο όσο και τη βαριά σωματική βλάβη. Ειδικότερα, την 21η.10.2022 και περί ώρα 22:10, οδηγούσε στην κεντρική οδό της Παλαιόχωρας Ημαθίας, με κατεύθυνση προς Νησελούδι, το υπό στοιχεία κυκλοφορίας “…” Ι.Χ.Ε. αυτοκίνητο, εργοστασιακής κατασκευής “VOLKSWAGEN” τύπου “GOLF”, της ιδιοκτησίας του πατρός του Γ. Τ. του Σ., μολονότι δεν ήταν σε θέση να το πράξει με ασφάλεια εξαιτίας της κατανάλωσης οινοπνεύματος σε ποσοστό άνω του 1,10 gr/l σύμφωνα με τη μέθοδο της αιμοληψίας (όπως προκύπτει από την τεκμαιρώμενη συγκέντρωση οινοπνεύματος στο αίμα εκ της εν τοις πράγμασι άρνησης του να υποβληθεί στο σχετικό έλεγχο λόγω της εγκατάλειψης του τόπου του θανατηφόρου τροχαίου ατυχήματος και της επί μακρόν εξαφάνισης του, κατά τα ειδικότερα πιο κάτω σημειούμενα), τελώντας σε κατάσταση μέθης και, εντεύθεν, σε κατάσταση μειωμένων αντανακλαστικών που επηρέαζε δραστικά την όραση, την αίσθηση του χώρου και του χρόνου, την ικανότητα εκτίμησης της ταχύτητας και της απόστασης και εν γένει την ικανότητα στάθμισης των κινδύνων κατά την οδήγηση, κατά τρόπο που ουσιαστικά συνεπαγόταν την αδυναμία του να διεκπεραιώσει το έργο της συγκοινωνίας με ασφάλεια και να επιτύχει την κίνηση σε οδό κυκλοφορίας χωρίς κίνδυνο, ενώ συγχρόνως οδηγούσε το παραπάνω όχημα κατά τρόπο άκρως επικίνδυνο, καθόσον είχε αναπτύξει υπερβολική για τις περιστάσεις ταχύτητα, υπερβαίνουσα κατά πολύ το ανώτατο επιτρεπόμενο για κατοικημένη περιοχή όριο των 50 χλμ/ώρα, υπερβαίνουσα τα 90 χλμ/ώρα, ενεργώντας παράλληλα επικίνδυνους ελιγμούς, σε επίδειξη των εικαζόμενων από αυτόν οδηγικών ικανοτήτων, με αποτέλεσμα να απωλέσει τον έλεγχο της κίνησης αυτού, το οποίο υπό τις παραπάνω περιστάσεις έβαινε ουσιαστικά ακυβέρνητο και εξετράπη αρχικά δεξιά ως προς την πορεία του εκτός του ασφάλτινου οδοστρώματος, και δη στο έρεισμα, όπου μία μητέρα με τα τρία ανήλικα τέκνα της έβαιναν πεζοί ομόρροπα (με κατεύθυνση ομοίως προς το χωριό Νησελούδι), σε στίχους κατά σειρά, σύμφωνα με την πορεία κίνησης του οχήματος του, πρώτος ο Α. Μ. του Β. και της Α. που γεννήθηκε στη Βέροια την ….2005, δεύτερη η Σ. Μ. του Β. και της Α. που γεννήθηκε στη Βέροια την ….2011, τρίτη η Α. Τ. του Μ. και της Σ. που γεννήθηκε στη Βέροια την ….1985 και τέταρτη η Α. Μ. του Β. και της Α. που γεννήθηκε στη Βέροια την ….2007, χτυπώντας με σφοδρότητα με το εμπρόσθιο δεξί και πλάγιο τμήμα του αυτοκινήτου του τη δεύτερη και την τρίτη… των ανωτέρω, τραυματίζοντας τες σοβαρά και, ακολούθως, παρασέρνοντας την τέταρτη εξ αυτών, η οποία εκτινάχθηκε στο ύψος των παρακείμενων δέντρων σε απόσταση 32 περίπου μέτρων από το σημείο της παράσυρσης με αποτέλεσμα το θανάσιμο τραυματισμό της, ενώ ο πρώτος (Α. Μ.), αντιλαμβανόμενος το δυνατό ήχο της κίνησης του αυτοκινήτου του, πρόλαβε την ύστατη στιγμή να στρίψει το σώμα του και να αποφύγει την επαφή με το όχημα του, το οποίο μετά την παράσυρση των ανωτέρω τριών πεζών συνέχισε την ξέφρενη πορεία του, διαγράφοντας απόσταση 62 περίπου μέτρων από το σημείο παράσυρσης των πεζών, καταλήγοντας έπειτα από περιστροφή και ανατροπή σε παρακείμενο αγρό δεξιά, όπου και ακινητοποιήθηκε λόγω πρόσκρουσης αυτού σε υπερυψωμένη χωμάτινη επιφάνεια. Αποτέλεσμα των ανωτέρω ενεργειών του, που τελέστηκαν εν γνώσει του και με την πλήρη πεποίθηση του για την επιτέλεση ιδιαίτερα επικίνδυνης οδήγησης, με συνείδηση ότι από τις πράξεις του μπορούσε να προκύψει κίνδυνος για ανθρώπους και για πράγματα, ήταν να επέλθει εν τέλει ο θανάσιμος τραυματισμός της 15χρονης Α. Μ. του Β. και της Α., συνεπεία συνθλιπτικών καταγμάτων κεφαλής και κατάγματος της βάσης του κρανίου στον άξονα της αυχενικής μοίρας, απολύτως συμβατών με το ανωτέρω συμβάν ως μόνης ενεργού αιτίας θανάτου της, καθώς και βαριές σωματικές βλάβες με σοβαρό κίνδυνο ζωής και συνεπαγόμενες τη σημαντική και επί μακράν παρεμπόδιση της χρήσης του σώματος τόσο για την Α. Τ. του Μ. και της Σ., η οποία υπέστη θλαστικά τραύματα πώγωνα, κάταγμα του ηβικού οστού, τραυματική ρήξη της ηβικής σύμφυσης, κάταγμα του κάτω άκρου του οστού της κνήμης, κάταγμα έσω σφυρού, για την αντιμετώπιση των οποίων απαιτήθηκε χειρουργική αποκατάσταση με εξωτερική οστεοσύνθεση της λεκάνης και εξωτερική οστεοσύνθεση του κάτω άκρου της κνήμης, μετά τις οποίες μεταφέρθηκε σε Μονάδα Εντατικής Θεραπείας, όπου παρέμεινε νοσηλευόμενη έως την 28η.10.2022 και, ακολούθως, σε Ορθοπεδική Κλινική, ενώ την 31η.10.2022 υποβλήθηκε εκ νέου σε χειρουργική επέμβαση εσωτερικής οοτεοσύνθεσης του έξω σφυρού, παραμένοντας νοσηλευόμενη έως την 8η.11.2022, όσο και για τη Σ. Μ. του Β. και της Α., η οποία πέραν του κινδύνου που διέτρεξε και αυτή, όπως και η μητέρα της (Α. Τ.) και ο αδερφός της (Α. Μ.), υπέστη συντριπτικά κατάγματα δεξιάς ποδοκνημικής και αστραγάλου, για την αντιμετώπιση των οποίων απαιτήθηκε χειρουργική αποκατάσταση με ανοιχτή ανάταξη, εξωτερική και εσωτερική οστεοσύνθεση, παραμένοντας νοσηλευόμενη έως την 7η.11.2022. Τα επελθόντα ως άνω βαρύτερα αποτελέσματα αποδίδονται δε σε αμέλεια του, η οποία συνίσταται στο ότι αν και όφειλε και μπορούσε υπό τις συγκεκριμένες περιστάσεις να προβλέψει ως πιθανό και ενδεχόμενο το αποτέλεσμα του θανάτου και των βαριών σωματικών βλαβών αντίστοιχα των παραπάνω παθόντων, εντούτοις δεν τα προείδε, διότι δεν κατέβαλε την κατ’ αντικειμενική…. κρίση προσοχή, την οποία οφείλει να καταβάλει κάθε συνετός και ευσυνείδητος άνθρωπος που βρίσκεται υπό τις ίδιες πραγματικές καταστάσεις, με βάση τους νομικούς κανόνες, τις συνήθειες που επικρατούν στις συναλλαγές, την κοινή πείρα, τη συνήθη πορεία των πραγμάτων και τη λογική, ενώ με βάση τις προσωπικές του περιστάσεις, ιδιότητες, γνώσεις και ικανότητες μπορούσε να προβλέψει και να αποφύγει τα απότοκα της προπεριγραφείσας επικίνδυνης οδήγησης αποτελέσματα στη ζωή και την υγεία των παραπάνω θυμάτων, λαμβανομένων υπόψη και των γνωστών σε αυτόν συνθηκών ιδιαίτερα επικίνδυνης οδηγικής συμπεριφοράς υπό την επήρεια οινοπνεύματος, προβαίνοντας παράλληλα και σε επικίνδυνους ελιγμούς με υπερβολική ταχύτητα. Β. Στον κατωτέρω μνημονευόμενο τόπο και χρόνο, ενώ ενεπλάκη σε οδικό τροχαίο ατύχημα, από το οποίο επήλθε θάνατος και σωματικές βλάβες, δεν έδωσε την αναγκαία βοήθεια και συμπαράσταση στους παθόντες και δεν ειδοποίησε την πλησιέστερη Αστυνομική Αρχή, παραμένοντας στον τόπο του ατυχήματος μέχρι την άφιξη της. Πιο συγκεκριμένα, την 21η.10.2022 και περί ώρα 22:10, οδηγώντας το υπό στοιχεία κυκλοφορίας “…” IX.Ε. αυτοκίνητο, εργοστασιακής κατασκευής “VOLKSWAGEN” τύπου “GOLF”, της ιδιοκτησίας του πατρός του Γ. Τ. του Σ., στην κεντρική οδό της Παλαιόχωρας Ημαθίας, με κατεύθυνση προς Νησελούδι, ενώ ενεπλάκη σε οδικό τροχαίο ατύχημα που περιγράφεται ως άνω υπό το στοιχείο Α1, από το οποίο επήλθε ο θάνατος της 15χρονης Α. Μ. του Β. και της Α. και σωματικές βλάβες τόσο στην 11χρονη Σ. Μ. του Β. και της Α. όσο και στην 37χρονη Α. Τ. του Μ. και της Σ., δεν έδωσε την αναγκαία βοήθεια και συμπαράσταση στις ποθούσες, μεριμνώντας για την άμεση περίθαλψη τους και δεν ειδοποίησε την πλησιέστερη Αστυνομική Αρχή, παραμένοντας στον τόπο του ατυχήματος μέχρι την άφιξη της, ως όφειλε, αλλά αντίθετα τράπηκε άμεσα σε φυγή και εγκατέλειψε τον τόπο του ατυχήματος, παραμένοντας εξαφανισμένος για χρονικό διάστημα τεσσάρων ημερών”.
Εν συνεχεία το παραπάνω πρωτοβάθμιο δικαστήριο αναγνώρισε κατ’ αίτηση του κατηγορουμένου την ελαφρυντική περίσταση του άρθρου 84 παρ. 2 ε’ του ΠΚ (μεταγενέστερη καλή συμπεριφορά), δεχόμενο τα εξής: “Ειδικότερα, αποδείχθηκαν πραγματικά περιστατικά θετικά και δηλωτικά της αρμονικής κοινωνικής διαβιώσεως του επί μακρό χρόνο μετά την τέλεση της πράξεως, από τα οποία προκύπτει σαφής ηθική μεταστροφή του χαρακτήρα του. Έτσι ο κατηγορούμενος ηλικίας 29 ετών βιοποριζόμενος ως εργάτης γης από ηλικία 18 ετών είναι κάτοικος της ίδιας κοινότητας Παλαιοχώρας Ημαθίας, όπου σε απόσταση 400 μέτρων κατοικεί η οικογένεια της ανωτέρω θανούσας, με τις δύο οικογένειες να έχουν ζήσει στο ίδιο χωριό. Ο κατηγορούμενος φοβούμενος την εκτόνωση της πικρίας της οικογένειας και των συγγενών της θανούσας από την απώλεια της ζωής της απομακρύνθηκε για ένα διάστημα πέντε μηνών μέχρι να κατευναστούν τα αισθήματα θυμού στο πρόσωπο του. Παρά το γεγονός αφενός των εκφρασμένων απειλών με λόγια και πράξεις σε βάρος του και αφετέρου των πολλών εκκρεμών εγκλήσεων στην Εισαγγελία Πρωτοδικών Βέροιας από την οικογένεια της θανούσας σε βάρος του ιδίου, ο κατηγορούμενος απέκτησε ως όφειλε την ενσυναίσθηση της ψυχικής κατάστασης της τραγικής θέσης στην οποία περιήλθε η οικογένεια της Α. Μ. του Β., όπως τούτο εκφράστηκε στην ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου απολογία και εν γένει στάση του κατά τη διάρκεια της δίκης και μεταστράφηκε ηθικά έναντι της ανωτέρω αξιόποινης συμπεριφοράς του. Επομένως, πρέπει αν αναγνωρισθεί στο πρόσωπο του κατηγορουμένου, κατά παραδοχή της ουσιαστικής βασιμότητας το σχετικού αυτοτελούς ισχυρισμού του, η συνδρομή της ελαφρυντικής περιστάσεως του άρθρου 8· παρ.2 εδ. ε’ ΠΚ, όπως ορίζεται στο διατακτικό”. Με τις παραπάνω παραδοχές ωστόσο (ως προς το κεφάλαιο των ελαφρυντικών περιστάσεων) η απόφαση του δικαστηρίου της ουσίας, αφ’ ενός δεν διέλαβε την απαιτούμενη ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία (άρθ. 93 παρ. 2 του Συντάγματος και 139 του ΚΠοινΔ), αφ’ ετέρου εσφαλμένα ερμήνευσε και εφάρμοσε την ποινική διάταξη του άρθ. 84 παρ.2 εδ. ε’ ΠΚ. Τούτο δε διότι: α) από την τέλεση του αδικήματος (21.10.2022) έως την έκδοση της αποφάσεως (24-1-2025) μεσολάβησαν μόλις δυο έτη, τρείς μήνες και τρεις ημέρες, διάστημα που -κατ’ αντικειμενική κρίση- δεν μπορεί να αξιολογηθεί ως “σχετικά μεγάλο”, λαμβανομένων υπ’ όψιν και των κάτωθι δεδομένων, β) δεν αξιολογείται καθόλου ότι ο κατηγορούμενος, προκειμένου να αποφύγει την αυτόφωρη σύλληψη, εγκατάλειψε στο οδόστρωμα τα τρία τέκνα της οικογένειας Μ., εκ των οποίων το ένα απεβίωσε και τα άλλα δυο υπέστησαν βαρείες σωματικές βλάβες, παρέμεινε δε κρυπτόμενος για διάστημα τεσσάρων ημερών μετά την τέλεση του αδικήματος, γ) το (κατά την προσβαλλομένη απόφαση) κρίσιμο στοιχείο ότι, επειδή απειλείτο από τους συγγενείς των θυμάτων, αναγκάστηκε επί πεντάμηνο να αλλάξει κατοικία και δεν απάντησε στην εν γένει επιθετική συμπεριφορά τους, και αληθές υποτιθέμενο, ουδόλως συνιστά από μόνο του διακριτώς καλή συμπεριφορά και δη “για σχετικά μεγάλο διάστημα”, ούτε από μόνο του αρμόζει σε δράστη, ο οποίος πράγματι μεταστράφηκε ηθικά και ψυχικά, δ) πέραν αυτής της γενικής αναφοράς (γ’) δεν διαλαμβάνεται καμία παραδοχή για τη συμπεριφορά του κατηγορουμένου κατά το διάστημα που μεσολάβησε από το χρόνο του αδικήματος έως τη σύλληψη του (2.2.2024 -24-1-2025), ε) με δεδομένο ότι μετά τη σύλληψη του (σε εκτέλεση του 1/2024 εντάλματος του Ανακριτή Βέροιας) και μέχρι την εκδίκαση της υποθέσεως, υπήρξε κρατούμενος του Σωφρονιστικού Καταστήματος Θεσσαλονίκης, ουδεμιά μνεία γίνεται για τη διαγωγή του εντός φυλακής (μολονότι προσκομίστηκαν σχετικές βεβαιώσεις -βλ. σελ. 119 πρακτικών). Δεν αξιολογήθηκε δηλαδή, αν η συμπεριφορά του εκεί υπήρξε απλά μη παραβατική (“παθητικά καλή διαγωγή”) ή αν υπήρξε προδήλως διακριτή της συνήθους συμπεριφοράς ενός κρατουμένου και περιλαμβάνει θετική δραστηριότητα του, εκδηλουμένη αυτοβούλως, χωρίς να αρκεί μόνο ότι δεν υπέπεσε σε πειθαρχικό παράπτωμα ή φρόντισε να συμμετέχει σε προγράμματα εντός της φυλακής που απλώς θα ωφελήσουν πρωτίστως εκείνον ως άτομο (ΑΠ 430/2023).
Κατά συνέπεια η προσβαλλόμενη απόφαση υπέπεσε στις πλημμέλειες: α) της έλλειψης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας της προβλεπόμενης από το άρθ. 93 παρ. 3 του Συντάγματος και του άρθ. 139 ΚΠΔ, και συγχρόνως β) της εσφαλμένης ερμηνείας και εφαρμογής της διατάξεως του άρθρου 84 παρ. 2 εδ. ε’ του ΠΚ, που ιδρύουν (αντιστοίχως) τους λόγους αναιρέσεως των εδαφίων Δ’ και Ε’ του άρθρου 510 παρ. 1 ΚΠΔ, ως προς την χορήγηση του άνω ελαφρυντικού στο πρόσωπο του ως άνω κατηγορουμένου και ως εκ τούτου τυγχάνει εν μέρει αναιρετέα κατά το σκέλος αυτό. Επομένως πρέπει να γίνει δεκτή η υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως, που άσκησε ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου, να αναιρεθεί εν μέρει η προσβαλλόμενη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση κατά το αναιρούμενο μέρος της και συνακόλουθα και ως προς τις διατάξεις της περί επιβολής ποινής, στο Δικαστήριο που την εξέδωσε, συγκροτούμενο από Δικαστές, άλλους εκτός από εκείνους που είχαν δικάσει προηγουμένως την υπόθεση (άρθρο 519 ΚΠοινΔ).
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Αναιρεί την υπ’ αριθμόν 127/2025 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Θεσσαλονίκης, κατά το σκέλος που το παραπάνω δικαστήριο χορήγησε στον κατηγορούμενο Ι. Τ. την ελαφρυντική περίσταση του άρθρου 84 παρ. 2 ε’ του ΠΚ, καθώς και ως προς τις διατάξεις της περί επιβολής ποινής.
Παραπέμπει την υπόθεση κατά το άνω αναιρούμενο μέρος για νέα συζήτηση στο ίδιο δικαστήριο, συγκροτούμενο από άλλους δικαστές, πλην εκείνων που είχαν δικάσει προηγουμένως την υπόθεση.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 14 Ιανουαρίου 2026.
Και
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 26 Ιανουαρίου 2026.
Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ